AnXoS cAíDoS

...eN SeRio? Ó_ô...

2007-03-01T21:49:00.000+01:00

"Ten preparada una comida deliciosa para cuando él regrese del trabajo; especialmente, su plato favorito. Ofrécete a quitarle los zapatos. Habla en tono bajo, relajado y placentero. Prepárate, retoca tu maquillaje, coloca una cinta en tu cabello; hazte un poco más interesante para él. Su duro día de trabajo quizá necesite de un poco de ánimo, y uno de tus deberes es proporcionárselo.
Durante los días más fríos deberías preparar y encender un fuego en la chimenea para que él se relaje frente a ella; después de todo, preocuparse por su comodidad te proporcionará una satisfacción personal inmensa. Minimiza cualquier ruido. En el momento de su llegada, elimina zumbidos de lavadora o aspirador. Salúdale con una cálida sonrisa y demuéstrale tu deseo por complacerle. Escúchale, déjale hablar primero; recuerda que sus temas de conversación son más importantes que los tuyos. Nunca te quejes si llega tarde, o si sale a cenar o a otros lugares de diversión sin ti. Intenta, en cambio, comprender su mundo de tensión y sus necesidades reales. Haz que se sienta a gusto, que repose en un sillón cómodo, o que se acueste en la recámara. Ten preparada una bebida fría o caliente para él. No le pidas explicaciones acerca de sus acciones o cuestiones su juicio o integridad. Recuerda que es el amo de la casa.
Anima a tu marido a poner en práctica sus aficiones e intereses y sírvele de apoyo sin ser excesivamente insistente. Si tú tienes alguna afición, intenta no aburrirle hablándole de ésta, ya que los intereses de las mujeres son triviales comparados con los de los hombres.
Al final de la tarde, limpia la casa para que esté limpia de nuevo por la mañana. Prevé las necesidades que tendrá a la hora del desayuno. El desayuno es vital para tu marido si debe enfrentarse al mundo exterior con talante positivo.
Una vez que ambos os hayáis retirado a la habitación, prepárate para la cama lo antes posible, teniendo en cuenta que, aunque la higiene femenina es de máxima importancia, tu marido no quiere esperar para ir al baño. Recuerda que debes tener un aspecto inmejorable a la hora de ir a la cama... si debes aplicarte crema facial o rulos para el cabello, espera hasta que él esté dormido, ya que eso podría resultar chocante para un hombre a última hora de la noche.
En cuanto respecta a la posibilidad de relaciones íntimas con tu marido, es importante recordar tus obligaciones matrimoniales: si él siente la necesidad de dormir, que sea así no le presiones o estimules la intimidad. Si tu marido sugiere la unión, entonces accede humildemente, teniendo siempre en cuenta que su satisfacción es más importante que la de una mujer. Cuando alcance el momento culminante, un pequeño gemido por tu parte es suficiente para indicar cualquier hayas goce que podido experimentar. Si tu marido te pidiera prácticas sexuales inusuales, sé obediente y no te quejes. Es probable que tu marido caiga entonces en un sueño profundo, así que acomódate la ropa, refréscate y aplícate crema facial para la noche y tus productos para el cabello.
Puedes entonces ajustar el despertador para levantarte un poco antesque él por la mañana. Esto te permitirá tener lista una taza de té para cuando despierte..."

Extracto de "Sección Femenina" da "Falange Española y de las JONS"

Parece feito aposta de coña para interpretármolo ao revés... xDDDD

MeMBRoS DeSTa PaTRia: ReFLeXioNaDe e ToMaDe CoNCieNCia...

2006-10-30T09:47:00.000+01:00

"Unha comunidade lingüística minorizada dentro do Estado, que a xuzgue e a descoñece, non pode esperar simplemente dun cambio de Goberno ou de Réxime dentro do Estado a resolución da súa situación, pois esta depende en primeiro lugar do seu propio compactamento".

TXEPETX, "UN FUTURO PARA NUESTRO PASADO"

FLUXO CATÓDICO

2006-05-09T19:22:00.000+02:00

Se a igrexa, os gobernos e todos os censores que no mundo foron se houbesen adicado a prohibir, por exemplo, as coleccións de selos, oxe quizáis miraríamos unha teta ou unha polla con menos tensión, mentres que mirar unha estampa de correos produciría suores fríos.Nos shows nocturnos vese moi ben a "evolución" do tema en España. Só hai que botar unha ollada a programas como o foron crónicas marcianas, la vuelta al mando, na actualidade TNT... que explotan a agradecida fórmula de mesturar contidos máis ou menos sociais con tetas e con cús, vídeos caseiros que mostran parellas entregadas ao desordeado apetito do deleite carnal... todos eles de penosa calidade, rodados dende lonxe e con cámaras domésticas (asegurando deste xeito suficiente autocensura para que as escenas non sexan explicitamente X).Pero esta ausencia de sexo esplícito nas cadeas xeralistas deu lugar a un curioso fenómeno de expansión pornográfica: as televisións locais; dende canal Deza ata tele Gijón, oxe en día a programación catastrófica de "cine X" é un feito de norte a sur.Outra suplencia evidente dana as cadeas de pago. Canal Plus optou pola emisión de porno codificado de madrugada que logra audiencia incluso en fogares sen descodificador.En canto a Canal Satélite e Vía Dixital, emiten porno diario e ofertas de pago por visión.Agora ben, se es un perturbado sen causa nin remedio e non dispós das cadeas de pago, que sepas que gran parte da culpa téñena a igrexa, os gobernos, e os que se adicaron a converter o sexo nalgo vulgar e inmoral.Pero non te desesperes, que non todo está perdido, sempre terás a posibilidade de satifascerte con momentos coma os interminables desfiles de macizas e machotes en roupa interior (momentos das variedades de José Luis Moreno e doutros moitos programas con aspiracións jeje), os momentos de teta-suxerida-traseiro-cinquido como nos vixiantes da praia, os anuncios de leite hidratante, os aparatos de ximnasia de teletenda e sobre todo as azafatas (de súper martes, telecupón, grand prix, un dous tres...)...

MARÍA

A QUE CHAMAMOS PROGRESO?

2006-01-08T22:14:00.000+01:00

Internet... Revolución dos medios de comunicación, en constante cambio e evolución. Variado e útil, nel podes atopar de todo, dende información para un traballo, pasando por curiosidades, aficcións, noticias, música, cine, compartir opinións, publicacións... Ou incluso falar con xente que se atope na outra punta do mundo. Pero... É todo evolución? Non todo o que Internet trae consigo é bo. Como todo, en exceso causa estragos. E, pola súa aínda bastante recente apertura ao mundo, a xente non está mentalizada. Non se pode abusar. E isto parece agradar moito a colectivos infantís, adolescentes ou xoves adultos.
Penso que os maiores perigos de Internet son os timos e certo tipo de hackers; por outra banda, e aínda o peor, son os chats mal usados. Moita xente non adoita distinguir entre a rede e o mundo real, cérrase ao que ve na pantalla, incluso illándose do resto do mundo, fabricando un universo aparte, onde poden recrearse dun xeito totalmente diferente, presentando unha personalidade totalmente distinta á propia, cambiándose ou formándose do xeito que sempre quixeron ou co que pensan se poden relacionar mellor coa xente, porque na rede ninguén te coñece e a ninguén lle importa. Todo é frío e calculado, manipulable, inhumano e sen sentimento. Onde están os límites? Que diferencia a rede do mundo que todos coñecemos? No futuro, a rede será o poder... O mundo será a rede... O mundo estará totalmente informatizado... Cal será entón o límite entre realidade e a ficción?... Cambiaranse os verdadeiros amigos por un montón de cables cunha pantalla? Ou a calquera tipo de persoa, mercado, calquera cousa? Tal vez vin demasiadas películas... Pero isto xa existe...
Os videoxogos... Creáronse como pasatempo para todas as idades... Pero chegaron a ser algo máis... Polo xeral, a xente aficciónase moito aos videoxogos, incluso partidas en Internet. E é perfectamente normal. Que adolescente hoxe en día non oíu falar dos videoxogos? Ou quen non pasa se lle cadra por un salón de xogos? É normal. Vale. Pero o que non é normal é que, cada vez en máis casos, estes pasen a estas hora tras hora diante da pantalla do ordenador con eses videoxogos, illándose totalmente, obsesionados en pasar de nivel, e con xogos cada vez máis violentos. Os nenos cada vez se aficcionan máis á tele e aos videoxogos, e ademais xogan sós. E cos non tan nenos penso que pasa un pouco igual, pero weno, supostamente teñen máis sesera e van controlando. Supostamente... Porque tamén son os que teñen ingresos e compran xogos ata encher a casa, que cos pequenos iso aínda se vai restrinxindo... Tal vez, algunhas persoas precisen doutro tipo de emocións que buscan neste soporte...
A televisión... Medio de comunicación de masas... No que todas as canles loitan pola audiencia de calquera maneira, sexa ou non todo o rastreira que poidas imaxinar... O único que importan son os cartos... E nótase... Porque mira que non botan paridas nin nada na televisión... É que non trago os programas do corazón... Qué puto asco... A min que carallo me importa a vida desa xente que non ten outra cousa que facer que rañar a barriga? O peor é que lle pagan por facelo... Abóndame con saber que é da xente que coñezo, ou? E aínda así, moitas veces resúltame difícil. Póñenme mala, de verdade. E, outro exemplo... Que horas son esas para a programación infantil? Xa me dirás que fan en pé case de madrugada eses meniños pa ver os debuxos... E a pouca programación que poida parecer algo interesante bótana ás tantas da noite... Ou a publicidade que nos queren meter polos ollos... Menuda comedura de tarro... Ou a cantidade de veces que botan as mesmas películas... Bendito videoclube... xDDD

Todos eles progresos, ou alo menos esa é a intención da súa invención. Todo ten pros e contras, alomenos no mundo da lóxica. Só é un pequeno exemplo das contradiccións que invaden hoxe a mente. Isto é medio paranoia, coma todo o que poño por aquí, pero ten moita parte de base real. Claro que tamén teñen a súa parte positiva, tan real coma a negativa, e tamén existen moitos máis exemplos, porque todo ten cousas boas e cousas malas, todo se contrapón e equilibra, pero xa bastante escrito está, teña ou non sentido algún... Fai moito que o gardara nun rincón do disco duro do meu ordenata, coma outras moitas cousas que tal vez mostre tamén, que non é nada a fin de contas, pero que aí está, e púxeno. Algo é algo, e algo tiña que poñer, e algo puxen. En fin, que cadaquén pense o que queira, que eu tamén fago uso desa liberdade. Usémola para progresar, ou polo menos intentémolo. Non a deixemos abandonada nun rincón conformándonos con todo o que se nos di. PENSA CON LIBERDADE E FAI USO DA RAZÓN, NON PENSES O QUE PENSAN OS DEMAIS POLO SINXELO FEITO DE QUE ELES O PENSEN, E PENSA NO QUE PODES PENSAR.

TODO ISTO PA CHEGAR A ESA CONCLUSIÓN?... XDDD

ALEXIEL

SEN DÚBIDA...

2005-12-27T19:09:00.000+01:00

Pois iso... Sen dúbida... Estas son as fotos que máis esperabades ehhhhh... Ladies & gentlemen... Sechu Sendeeeeee!!!!!!! Mirade que poses, si señor... Qué estilaso... E ese sinal do fondo... Adiviñades onde estamos sacando as fotos? Weeeee... xD

PASAR O TEMPO...

2005-11-26T20:45:00.001+01:00

Así paso eu o tempo nalgunhas clases... ^^U

ALEXIEL

2005-11-15T16:57:00.000+01:00

Sejuro que cando erades pequenos vos ten dito vosa avoa (e con isto que non se sintan ofendidas...) mira as formijas pobriñas que intelixentes e que traballadoras son e mira as cijarras que aproveitadas, condenaaaaadas!... Todo mentira, as formijas son todas unhas especuladoras que o único que saben é asoballar nas cijarras, como se a éstas non lles chejara xa con haber nacido cijarras e seren discriminadas por iso. Pois ben, este é un exemplo do distorsionadas que están as verdades nesta nosa sociedade, na que nos meten todo por un tubo e nos fan pensar o que queren, condenaaaaados...Pois eu estou en contra disto, da unificación da verdade, non pode haber varias verdades distintas para unha mesma verdade? porque se hai tantas verdades como puntos de vista e ideas, habería tantas verdades como persoas (dato aprox.), entón chejamos á conclusión de que nós non temos ideas senon que son as ideas as que nos teñen a nós e as que fan de nós o que queren. E esta sería a razón pola que todos somos tan ijuais por fóra e tan distintos por dentro. Tamén sería por iso que o que hai sempre nos parece inxusto aínda que sexa xusto, pois todos son condenadas formijas e cada un de nós somos cijarras; botádelle imaxinación,que isto é interesante...

BY MARÍA

A VIDA

2005-11-08T18:48:00.000+01:00

A vida dáche sorpresas, ás veces malas, outras veces boas. Eu crín en todas esas chorradas; unha delas era o amor. Todos eses sentimentos collinos e metinos no meu corazón. Roto polo tempo e co sangue frío, arrinqueino do meu peito e pisoteeino con desespero, para xamais volver sentir algo como o que sentín fai tempo.

Ás veces pregúntome por qué escribo tantas paranoias, e comprendín que, canto máis sentimento alberga o meu corazón, máis abundantes son as miñas palabras de cariño, amizade e amor.

Mentres vou escribindo estas palabras voume dando conta de algo. Ese algo é que sempre culpamos á vida de todo o malo que nos pasa. Eu tamén a culpei da miña desgracia, da miña insolencia, e incluso da miña tristeza. A vida é coma as lentellas, tómalas ou déixalas. Jeje (É incrible o que fai o aburrimento...)

ANÓNIMO

VAI SER POLA HORA...

2005-10-31T01:09:00.000+01:00

Se pensas unha cousa, os demais acábanse dando conta, non? Será por iso. Nunca serei especial. Se non o creo nin eu, para que o debería facer o resto? Sería tontería, fan ben.Total... Prefiro ver o que me depara todo, a que me tapen os ollos... Nunca sentistes ganas de dicir: "Para que vallo? Que é o que debo facer? Que é o que sei facer? Bah, o mundo pode prescindir de min perfectamente...", incluso sabendo que en realidade si estás a facer algo, por mínimo que sexa, bo ou malo, ou, indo por outro camiño tal vez, pode tamén que penses: "Para que me quere a xente? De verdade lle importo a alguén, ou son un simple títere?", cando sabes que si lle importas a alguén, en maior ou menor medida, depende, ou tamén podes dicir: "Son a cousa máis imperfecta do mundo, non podo seguir así", cando o único que debes facer é asumilo, porque ninguén é perfecto, non te podes comer o tarro, pero pensas que dicindo calquera das cousas te vas sentir mellor, ou que algo pode mellorar, coma unha especie de psicoloxía á inversa... O problema e que non atopas eses "porqués", esas razóns que che fan sentir mellor, esas palabras ou eses xestos de afecto que esperas pero, volvéndoo pensar, ata que as merezas non as vas escoitar, ou non os vas recibir, e entón sintes confusión. Hai que loitar por facer o que queres, por manter as amizades e para que a xente te aprecie por como eres, non polo que poidas ser ou polo que poidas ter ou por cómo te poidan ver. E creo que aí está o máis grande dos meus defectos. Somos moi parecidos, e, as máis das veces, demasiado diferentes, e iso pode chegar a dar medo. Non sei se me sei explicar, nunca se me dou moi ben. Trabúcome e empezo a mesturar cousas sen sentido ningún. Non sei cómo describir o que sinto neste momento, porque é algo realmente indefinible... Alo menos para min. Remata o mundo? Énchese de sombras? Ou só é na miña cabeza?... Creo que son demasiado excéntrica. Nunca vexo as cousas claras, outras veces idealizo demasiado sen darme de conta, e dou de cheo contra o chan, e outras...En fin, para exemplo isto que estades lendo... A verdade e que isto que estou escribindo outro día vouno ler e vou dicir: "Non me estraña nada que me pase o que me pasa, ás veces digo cada cousa... Qué ridícula son". Sen embargo, estou segura de que todo o mundo pasou ou pasará polo mesmo, e non unha ou dúas veces, senon continuamente. Porque debe ser cousa da idade (ou das hormonas... Isto da adolescencia... xDDD). Nin eu entendo o que estou poñendo... Mira que chego a ser cansina... Mellor marcho para outra parte.

ALEXIEL

ADEUS PRINCESA

2005-10-27T19:15:00.000+02:00

Está apartado do rabaño.
Porque non sabe a onde vai.
Pito tras pito envólvese en soidade.
A vella botella de Vozka segue alí.
Entre negro fume e escuridade míraa.
Íspea paseniñamente e susúrralle princesa.
A vida pasa; pasa e pesa.
Está canso de peinar tirabuzóns.
E afogado pola melancolía.
Os seus anos teñen catro invernos.
Deberiamos morrer aos trinta.
Agora xa nada ten sentido.
Para qué escribir cancións de amor.
A vella botella de Vozka segue alí.
Ela non pensa que estea tolo.
Fora chove.
As pingueiras pesan.
Desfaise dos recordos, un a un.
Cerra a porta e comeza a camiñar.
Por un camiño de vacío.
Que non leva a ningures.
A vella botella de Vozka queda atrás.
Adeus princesa.

BY MARÍA

OU ESTA? (MARÍA 2ª PARTE :P)

2005-10-21T08:41:00.000+02:00

ESTA? (MARÍA)

2005-10-21T08:40:00.000+02:00

VoLvO!

2005-10-18T17:45:00.001+02:00

Que pasa xente!Aquí estou de novo! E dieredes"NOOOOooomm...!" mais eu digo"SIIIiiiiiii...! Home entendo que ser espectadores do que ocorre no meu subconsciente pode ser algo caótico, pero que lle queredes, falar coas paredes está moi visto. Levo dende que acabou o curso pasado dicíndolle a Alex, un día destes a ver se meto algo no blog, e xa vedes o cansina que podo chegar a ser porque ata hoxe nada. O caso é que esta tarde xuntáronse moitas razóns, entre elas que teño deberes, chove, na miña casa fai frío (non sabedes o quentiños que se está aquí na biblioteca, e hai Internet gratis... Unhas cañiñas e estou no ceo), miña nai quedaba berrando, paso de quedar soa coa avoa... En fin, soltei que ía facer un traballo de tecnoloxía e aquí estou. Estiven pensando na xente, porque mira que ai xente rara, e a min co que me gusta analizar... Todos somos distintos pero, non credes que hai dous tipos de personalidade que nos agrupan (polo menos aos da miña idade)? Poñamos un exemplo, ti vas a unha festa das de por aquí e o que ves é sempre o mesmo: @s que se fan os borrachos e se poñen a facer o tolo (pode ser coa moto/coche ou o tolo a secas) simplemente para que se fixen neles, os que andan detrás de calquera tipa buscando en que pasar a noite, as que se poñen a ensinar todo e a intentar que lles entren[...] Os deste saco son xente moi sinxela, só actúan por motivos absurdos; pero tamén ai outro tipo de persoas, @s que non se dan analizado psicoloxicamente, que teñen as ideas máis claras, que van ao seu, xente interesante, curioso... Non sei a que vén todo isto, ás veces asústome, estoume raiando que meto medo... Creo que me teño que ir, e paso de dar explicacións así que... Aburiño!

BY MARÍA

XA, CLARO...

2005-09-27T20:42:00.000+02:00

Os anxos do Ceo teñen os ollos marróns,

de mirar á Terra;

os da Terra, azuis,

de mirar ao Ceo...

...

Dáseme demasiado ben esconder os meus sentimentos.

Tanto, que incluso logro que permanezan ocultos a min mesma.

Quen máis é capaz de lograr iso?

Amei, ou só sentín?

A vida é así.

Perdida estiven contigo...

Ou só mo asemella a min?

Ogallá sexa así...

Derriba o muro...

...

Ás veces, a noite desexa,

ama e envexa

o esplendor de cada unha

das súas estrelas...

Pero nunca o acada...

Sempre é a noite...

Escura, fría...

Gústame a noite co seu ceo estrelado...

A ti?

...

Sempre igual,

pa non variar.

Non confiar, fartar.

Menuda merda:

o mundo real.

ALEXIEL

EU?

2005-09-25T17:32:00.000+02:00

Teño ganas de chorar e, sen embargo, non son capaz.
Teño ganas de falar con alguén, e tampoco dou.
Teño ganas de aprender a ser persoa, e é imposible.
O raro son eu.
Por que non me sei relacionar coa xente?
Non me entendo.
E intento comprender aos demais, pero son coma un muro.
Escoito impasible, e non son capaz de responder.
A pouca xente lle importo, porque non sei demostrar o que el@s me importan a min.
Porque non sei expresar os meus sentimentos.
E as poucas veces que o consigo, non sei se realmente o fago.
Non me entendo.
Quen me entende?

ALEXIEL

¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¿¿¿???!!!!!!!!!!

2005-09-16T22:18:00.000+02:00

Cruzáronseme eses cables

e xa tiven o cortocircuíto...

Por outra parte,

é coma se aínda estivesen no seu sitio...

Non podo seguir así

Que fago?!

Non sei o que hai na miña cabeza...

ALEXIEL

PROCURANDO RESPOSTAS...

2005-09-14T19:00:00.000+02:00

Que significan realmente o amor e a amizade?
...
Existen o amor eterno, ou as amizades para sempre?
...
Cal é o límite entre amizade e amor? E se o sobrepasas?
...
Como sabes que de verdade queres a alguén? E como poder saber se ese alguén de verdade te quere?
...
Como sabes cando realmente confiar en alguén?
...
De verdade podemos chegar a coñecer realmente a outra persoa?
...
Quen remata cunha relación de calquera tipo? Ti ou @ outr@?
...
Por que lle botamos a culpa á outra persoa? E se en realidade somos nós @s culpables?
...
De verdade está escrito o destino? De verdade hai xente que o coñeza?
...
Gustaríame coñecer o meu
...
Deus existe? Que ou quen é exactamente?
...
Eu teño a miña propia resposta para cada unha destas preguntas...
Pero...
Interésalle a alguén?
...
Seguro que non...
Cadaquén ten a súa propia visión da realidade
...
Algunhas das miñas respostas son cada vez máis confusas...
Podo coñecer as túas?
...
Non sei o que sinto por ti...
Sabes ti o que sintes por min?
Seguro que nada...
...
Gustaríame coñecer as túas respostas...
Pero...
Queres ti coñecer as miñas?

ALEXIEL

VERÁN...

2005-08-31T00:33:00.000+02:00

Wolas! ^^ Perdoade que tardase tanto en meter algo novo aquí... E que estiven fóra da casa máis tempo do que en principio ía estar...(Se é que son medio viguesa xD) E en fin... Que empecei con algo... Filosófico? Porque sempre me dan venadas, e este foi o caso, cómo non xD

Estando en Vigo, contemplei de preto todos os incendios que rodeaban a zona... De preto, en fin, se cadra pásome... ^^U Dende Samil, víase todos os días o fume dun, de dous e de ata tres incendios pegados á praia... Dous desapareceron, pero outro volvíase prender sempre que volviamos... Ou debería dicir que o volvían prender, porque era demasiado evidente... Outro día, a cidade apareceu cuberta de fume. Achegámonos a Peinador, e dende alí víase a enorme estensión que abarcaba o peor incendio, en Pazos de Borbén... De volta, atopámonos xa con outro foco recén prendido... Ao día seguinte, a cidade amenceu cuberta polo fume, e iso que quedaba algo "lonxe"... A verdade, esa xente non me parece ben lista xD Falando mal e rápido, xa podían queimar os pelos do cú, con perdón xD
Por certo... SAUDOS SÉCHUUUUUUUUUUU!!! Que vexo que aínda visitas estas cousiñas que ti nos obrigaches a facer... xD :P
Aínda que pareza mentira, teño unhas ganas tremendas de que chegue o día da presentación... Si si... Así xa vos vexo, total non facemos nada ese día, e a semana seguinte aínda collo uns días máis de vacacións... Porque non vou facer a bestialidade do ano pasado nas festas, iso que o saibades xDDDDDDDDD

Veña, pasádeo ben este tempo que queda, e se ledes isto, M8S BKS PÑA!!! Ta pronto! n_o

CINZA...

2005-08-31T00:16:00.000+02:00

Iso é o que queda ao final de todo e de tod@s...

Pero...
Por que rematar deste xeito con algo que é de todo o mundo, que pertence a xeracións posteriores tanto como nos pertence a nós agora?
Algo grandioso e fermoso non se debería converter en cinza...

Qué razóns, mínimamente comprensibles, teñen estas persoas, se é que se poden chamar persoas, para facer algo así?
Ao meu parecer, ningunha...

Ou buscando algunha, cartos...

Para uns, a destrucción é fonte de riqueza...

Para outros, mero "hobby"... Pirómanos...

Vaia...

Se destrúes a natureza, destrúes unha parte de ti...

Ti es todo natureza...

Por qué vas en contra dela?

ALEXIEL

SUICIDIOS DE COELLO... xD

2005-07-26T12:14:00.000+02:00

Está moi ben, é unha paranoia que alucinas xDDDD
O coelliño intenta por todos os medios de que dispón para abandonar este cruel mundo... 62 maneiras exactamente... Pobre coelliño non?

Mira mira...

WOLASSSS OTHER TIME XD

2005-06-30T08:55:00.000+02:00

Aquí tou outra vez! Si, é exactamente o que estades a pensar: esta tipa non debe ter nada mellor que facer xD Esta mañá vou tar aquí nas Cruces :) E wenu, sinceramente, pois si, non sei en qué pasar o tempo, porque aínda é un pouco cedo... Non son nin as 9 da mañá, e tendo en conta que practicamente acabamos de empezar as vacacións éche moi cedo... xD E dixen: Baaaah, pos vaaale, pos vi a escribí argo xD E aquí me tedes, poñendo cousas sen sentido. O que fai o aburrimento... xD Estiven pensando en facer un blogue anexo pa meter todas estas paridas miñas. Vou consultar á xente, aer se os vexo hoxe :) jia jia xD jurl :P Wasssuuuup! Conseguín meterlle a Tag Board e máis o Poll! jia jia Se é que cando non teño nada que facer... xD Pois eña, que xa non sei qué máis poñer (weno, minto, pero mellor non sigo xDDDDDD). Ta lué! :D
P.D.: MARÍAAAAAAA!!!! QUE ME FALTA UNHA FOTO TÚAAAAAAAA!!!!! XD :P

ALEXIEL

SEN EMBARGO...

2005-06-27T19:05:00.000+02:00

Wenuuuuuu, menudo día o venres... Rañando a barriga coma os dous días anteriores, ou colándonos nas clases que non nos correspondían por bloque... xD E logo... Jurl... E logo... Así, de repente... Jurl... 40 EURIÑOS PARA O BOLSILLIÑO POR FACER ALGO QUE ME GUSTA FACER!!! Un debuxiño que o único que fixeron foi escanearmo jia jia :D (graciñas á xente que me votou ^o^). Non contaba con eles para nada, pero mira, benvidos sexan xD E non soamente eu, jeje... Jurl... xD Despois, Tomaaaaa!!! Saír de primeiriñ@s na movida esta das representacións, e mira ti, eu prefíroo así, que canto antes acabes menos nervosa quedas :) Fomos un pouco rápido de máis, pero á xente gustoulle (vai, que houbo xente que nos dixo que lle gustara :P), e ao final, a ver os dos demais. Sen embargo, despois... Jurl... Despois xa chegan eses momentos que a min non me gustan nada... Eses momentos que sabes que, por unha tempada, van ser case os últimos... Porque os últimos foron os de hoxe... Si, hoxe fomos polas notas... Cegueime, porque non me quería poñer sentimental alí, e púxenme a pensar noutra cousa que, total, non sei se irei a facer, pero que me serviu para non me poñer nostálxica neses intres. Senón síntome incómoda, e digo, vou pensar outra cousa, e pensei na tatuaxe que supostamente me vou facer, pero que nin diso estou segura, así que pensei, simplemente, ben, pódoa facer, ben. Pero realmente non era o que me importaba. Simplemente era para iso. Os últimos momentos, alomenos, nunha tempada... En fin... Xa vos boto de menos.

ALEXIEL

MARÍA

2005-06-20T00:10:00.000+02:00

Un día de fumadón, un amigo díxome que lle gustaba falar del en 3ª persoa. A min pegoume a risa... Pero agora enténdoo... Eu agora quérovos falar de min e non sei cómo empezar, así que, se non vos importa, prefiro facelo en terceira persoa... :)

María naceu en Fontao hai 15 anos. De pequeniña caeulle o chupete na eira e, cando foi recollelo, non estaba. Choraba coma unha desgraciada porque por moito que buscaba non o atopaba. Entón, súa nai díxolle que o comeran as galiñas... Pero non era certo... Só fora unha estratexia para sacarlle o pete á pobre nena... A simple vista non parece preocupante, pero é que dende esas acarrea un trauma :(

Vive en Vila de Cruces, cursando 4º da ESO, e ten amigos e amigas coma todo o mundo. Gústalle facer cousas mal vistas, polo simple feito de que así, cando sexa vella, poderá fardar diante da súa descendencia dicindo: Oe nen@, eu cando tiña os teus anos fixen *-*#!@-*#!!?*!

BY MARÍA

REFLEXIÓN E TOMA DE CONCIENCIA

2005-06-19T23:38:00.000+02:00

Brothers & Sisters of Metal, saúdos cordiais.

Moit@s preguntaranse por qué hai tan poucas mozas no metal. A resposta é moi sinxela: o Heavy, en todas as súas formas, propón valores tradicionalmente masculinos (velocidade, forza, liberdade, brutalidade, fantasía, política...). Por outra banda, o Pop presenta valores tradicionalmente femininos (sumisión, ir á moda, alegría, superficialidade, romance...). Por sorte, as mulleres xa non están pola labor de aceptar esa triste forma de relacionar os roles nas súas vidas.

Hai xente que pensa que as Heavies son feas... Eu non o creo. Seguro que os que se queixan son uns Apolos de bronceado musculoso e espléndidas melenas ao vento, pero eu non vexo que a parte masculina da metalería sexa demasiado atractiva. Algún ata é máis feo que Gollum comendo un limón, pero en xeral os "metalheads" teñen máis pinta de pasarse máis tempo nos bares que nos ximnasios. Eu recomendo que antes de criticar nos mirasemos ao espello...

BY MARÍA

SSSSSEEEEEEEEE VILIIIIIIIIIIIIIIIII!!!!!!

2005-06-16T18:39:00.000+02:00

Sucesor de Tego Calderón...
E dirán: "Que flipaoooooooo!!!!"
E eu digo: Que pasa Neeeeeeeennnnggggg!!!!! Subidooooónnnnn!!!!
Se queredes saber máis:

Virlli´s Site :)

SÉCHU... PENSAR TANTO É MALO... XD (MÁIS COUSAS QUE NOS PASAN POLA CABEZA...)

2005-06-15T20:15:00.000+02:00

Cando non che pasa nada pola cabeza é difícil escribir o que che pasa pola cabeza. E non che queda outro remedio que pensar algo rápido, e, como non atopas nada en qué pensar, a situación vólvese incómoda e bloquéaste. É como cando chegas con dous días de retraso á casa e non se che ocorre unha escusa para poñerlle a túa nai; aí é cando te bloqueas, a situación vólvese incómoda, empezas a soltar paranoias, unha detrás doutra, como estou facendo eu agora. por iso non me gusta dicir o que penso cando non penso nada. Quén me dera estar tirada no sofá. Había de non pensar en nada. Só tería que estar alí. Se quixera pensar, pensaría, senón non. Pero estou aquí e teño que escribir o que me pasa pola cabeza e como non se me pasa nada invéntoo. Aínda que a verdade xa non sei se estou inventando ou pensando... Igual penso sen darme conta... En fin, mellor é non pensar, non che entran estes dilemas.

BY MARÍA

---------------------------------------------------------------------------------

Atópome mal. Síntome mareada. Váiseme a cabeza, non a podo manter ergueita. Váiseme. Teño que mantela queda. Se a movo moito, voume. Non é a primeira vez que me pasa. Estou agotada. Non podo máis. Vai ser o sono. Vai ser que apenas durmo dende fai unha tempada. Vai ser que... Qué agobio! Teño ganas de que pasen estas dúas putas semanas! Vou botar de menos á xente. Tod@s están lonxe de min. Non vai ser o mesmo. Apenas @s verei. Non sei aínda moi ben cómo farei. O perfecto sería que estivesemos no insti, pero non fixesemos exames nin estudiaramos. Iso estaría ben. Quero que isto remate. E, por outra parte, non. Pero quero acabar con estes agobios, non ter que preocuparme tanto por todo. E quero durmir cona! Non sei de qué me queixo, se é culpa miña... Porque nunca aprendo e sempre deixo as cousas para o último momento. Por que non son capaz de organizar o meu tempo? Despois o tempo non se recupera, pasa sen máis, e non espera por ninguén. Este verán... Non me organizo e despois cánsome enseguida, e arrepíntome de non aproveitar ben cada momento. E cando me arrepinto, non estou ben. Algunha xente sábeo ben. Por que na vida hai que escoller sempre? Merda, síntome mal outra vez. Síntome fatal. Merda, isto é unha merda. Quero que se acabe, e non quero. Non podo máis. Síntome agotada, sen forzas nin vontade. E teño que escribir o que estea a pensar... Juer Séchu, que non me apetece un carallo escribir!!! E despois teño exame... Xa me estou comendo a cabeza. Por que sempre o fago? Non o podo evitar. Xa non podo máis. Xíntome mal. Non me dou centrado en nada. Estou vendo que me vou quedar en branco. Porque intento pensar, e xa estou en branco, Non sei que pasará. Non podo máis. Vou estoupar. Xa se acabou. Xa acabei. Síntoo, non vou escribir máis. Vou acabar de escoitar ao Hendrix. Gústame como soa. Qué forza transmite... (non está completo, pero non vou poñer máis... Por certo, por se Araceli le isto... Que si, era ese exame... Que o tirón de orellas sobraba jo... :( O caso é que aínda me saiu moito mellor do que esperaba :) (aínda que esa non sexa escusa... n.ñU))

ALEXIEL´05

"UNOS PÁJAROS DE CUIDADO"...

2005-06-15T12:28:00.000+02:00

Imos comezar, evidentemente, por Séchu... Séchu é... É... Mmmm... Cómo dicilo... Diferente? Siiii... Séchu é diferente... É diferente si... En fin... É algo fóra do común... E iso mola... Porque é orixinal... Porque non nos fai exames e tal... E está guai... Non por iso lle queremos facer a pelota... Noooooonnnn... @ que o pense, está equivocad@... Ou tal vez non... En fin... Cómo nos raiamos...
Mariño... Mariño tamén é diferente... Pero noutro sentido... É máis complexo... Siiiii... Quén entende a Mariño? ...
[...]
Pero ten o seu lado bo... Bo? Digamos o seu lado... Salvaxe... Andorra e Italia... Aí a xente coñeceu ao verdadeiro Mariño... Que si que siiii... É difícil de crer, pero... Pero... Mellor non digo nada máis...
Araceli... Que non pon deces nin con soborno... Iso non está ben, nooooonnn... Pero tamén é booooaaa... Que si que siiii... É moi comprensiva e axuda... Cando quere... Porque ao pobre Ucho deixouno traumatizado... Non con mala intención... Pero esa psicoloxía posavaliación non é boa tampouco... Nooonn...
Carmen Souto... Que non descendemos do lemuuuurrr, que descendemos dos que descenden do lemuuuuurrr... Ela tamén é diferente... Tamén no seu campo... Porque... Porque... É moi redundante... Con tal de non darche a razón, da unha de voltas pola parra... Caaaarmen, dicímoscho polo teu beeeen, non es perfecta... Ninguén o é, así que ti tampoucoooo... E nos exames... Coidado coas mateeeeesssss... Que nos enteramos de todo, e non se poden quitar décimas así como asiiiiií... E non sexas testaruuuuudaaa... Que falar galego nas clases non che fai maaaaaaaaaaalllll...
Anxo... Anxo... Anxo... Qué pasota ereeeesss...Gústanos... Aínda que a túa dinámica tamén é diferente... A ver... Non entendemos a día de hoxe a túa forma de facer as cousas... Pero o curso xa remata... Por iso cho dicimos agora... Explicas moi raro... Pero non te preocupes, que os exames falos moi ben... Porque podémonos expresar así como sabemos e tal... E iso gústanooosss... E deixa de facer muecas... Que temos ooooolloooosss... E eses rabuñazos no pescozo... Son sopeitooooosos... Ti tamén debes ter o lado salvaxe de Mariño... Uiiiii... Dádesnos meeeeedo... Aghrrrr...
Pepa... Ai, Pepiiiiña...! Pepa... Ti tamén eres singular, muller... Pero... O teu si que é incomprensible... Porque... É que non te entendemos... E coidado coas raiiiícesss... Que reflicten a luz... E veeémolaaas... E non te fagas a remolooooona... Que fas que non te enteras das cousas, e sabes de sobra que non te entendeeeeemosss... Non sabemos o que expliiiiicaaasss... E esperemos que te portes ben este veeeeenreeesss... Porque un exame de todo o curso contigo pode ser mortaaaalll... E queremos ver O Señor dos Aneisss... Non dar claaaaseee... E a ver se endendemos dunha vez a historia oculta da peliiiícula... Aínda que xa buscamos a nosa propia... JE... JE... JE!
A ti, Mari Jose... Mira que te coñecemos pilliiiina... Podémoste chantaxear... Si si, sabes perfectamente do que estamos a falar... Non intentes tapar os ollos nin disimuuuulesss... Que tamén o sabe toda a claaaase... Que temos testemuuuuñas... Que si que si... Na libraría hai moitos folios e laaaápices... E os lápices non veñen en paqueeeetes...
Eva... Eviiiiñaaaa... Ole mi niiiña... Pois mira... Non somos ximnastas profesionaaaais... E ti sáaaabelooo... Pero tamén miras para outro laaaado... Moito vos gusta facer iiisssoooo... Facer que mirades para as moscas... Ou realmente é o que facedes? ... Vai ti saber... Ti tamén es diferente... Todos o sodes... Pero cada un á súa maneira particular... E acórdate das regueeeeifas... Sabemos o que fíxeches de mooooza... Que si que siiiii... Que non somos tooooont@s... Estabas moi alegre e contáchesnos o teu segreeeedo... Máis ben escapóuuuuuseche... Pero nós pillámolas no aaaaire... E encántanos a chantaaaaxe... Queremos boas noooootaaaaaaaaaaaaaaaaaasss... Siiiiiii...

Loooola... A nosa cristiana favoriiiita... Xa non discutimos contiiigooo... É inuuuuútil... E a ver cando nos explicas o de... Iso, que os bebés nin veñen de París, nin os trae a cigüeña, nin se atopan nunha colifloooorrr... Que o amor sen preservativo non impide a reproducción masiiiiiva... Nin as enfermidaaaaades... E non se poden confundir os nomes da xeeeeente... Ai Lola, Lolita, Lola... Que che van quitar puntos no carneeeeé... Ir pola estrada co coche mentres rezas o Rosario é perigoso, que esas cousas descentran a cabeeeeza... Ándate con olliiiiño, que hoxe en día todo é conducción temeraaaaria... Que si que si...Ti si que es diferente... Pero tes un defecto... Aínda non nos deches a coñecer o teu lado salvaaaxe... E iso de poñernos pelis sopas non funciona connosco... Nooooooooonnn... Temos as ideas moi fiiiixas, e non se nos pode lavar o cereeeeebro... Que aquí temos a toda unha veterana resistindo coas moooonxas... E elas tampouco puideeeeron... Xa son dous anos contigo... Acórdate de nooooós... E coidadiño cos gaaaatos... E sigue así coa túa feeeee... Que o respectaaaamos... Que tod@s temos algunha forma de pasar o tempiiiiño...

Manolo... O teu... O teu é diferente de máis... Porque oe, que falar está ben... Pero sempre de motos e talleres e carreiras e viaxes en moto e motos por aquí e circuítos por acolá... Que tampouco faltaron outros temas... Dillo a Jorge... Pero ese, non o tomes a mal... Deixámolo un pouco raiado... Que si que si... Pero non eres mal tipo... Nooon...

Ana Belén... Jo tía... O sea... Vale?... Lo entiendes, no?... Sabemos que eres moi traballadoooora... Pero non fai falta que nolo recordes a todas hoooooras... E ti tamén debes ser dese grupiiiiño... Siiiiiiiiiiiiiii... Desa especie de secta que pasa de nós e fai que non se entera de naaaaaada...Que non te entendemos, tía, sabes?... Explicas moi raaaaro... Nos entiendes?... E as láminas que nos dás para que as fagamos nós... Por favor... Que caaaaadrennnn... Porque senooooón... Pasa o que paaasa... Porque é normal que paaaaase... Que logo descentrámonos e non sabemos o que temos diaaaante... E unha cousiiiiña... Que non somos fillos de Leonardo Da Vinnnnnnci... Que xa hai moitos anos que morreeeeu... E non sabemos pintar coma eeeeelllll... É a crúa realidaaaaade... Aínda que queiras que fagamos marabiiiiillaasss... E con tanta teoriiiiía... E que non te asimilaaaamos... Ai Belén, Belén... É imposiiible...

Hai Antoniño Antoniiiiiñooo... Perdes moito os neeeervos... As tilas son boooooas.... Que siiiiiiiiiiiiiii... De verdaaaaaaade... Que a porta non se abre así coma asiiiiiiiiiiiií... Que se estamos no corredor é por aaaaaalgo... Hai que darlle tempo a Tania a subir as escaleeeeeiras... E logo tena que abriiiiir... Cos dentes non damos... Si si, Antonio... Ti tamén es diferente... Cómo non... E que nos gustan os xerseis que che fai túa avoa... Moi ben feitiiiiiños... Pero para vir ao instituto... E mira... Somos de poucos recursos lingüísticos... Éche o que hai...

Aurora... Éticamente falando... E bo rolliño ehhh... Ti tamén perdes un pouco o rumbo... Non fagas coma Antonio mulleriiiiña... Que eres boa tipa, pero ás veceeeeessss... E a todo o mundo haille que puntuar o traballo que fai... Que si que si... Que se unha persoa fai o mesmo ca outra, tratando sobre o mesmo, non se lle pode poñer a unha un 7 e a outra un 5... Iso non é ético nin moraaaaal... E a ver se poñemos zapatos da taaaalla... Porque podes tropezar, e unha cousa que se chama gravidade faite caer ao chaaaannn... Senón dillo a Newton... Pobre, menudo chichón lle debeu quedar... E xa nos cansamos de escribir... Ala...

Ao profesorado en xeral... Agora en serio... Todo isto é de bo rolliño eh, non o facemos con mala fe, aínda que se a alguén lle parece mal, cambiámolo. Pero non é para que o tomedes a mal nin nada polo estilo :) Que pasedes un bo verán tamén ^o^ Bicos para tod@s :)

FIN DE TEMPADA...

2005-06-14T21:35:00.000+02:00

Dúas semanas... Dúas semanas para que remate o curso... Vacacións de verán... Para uns/has, descanso, traballo para outr@s, incluso haberá quen teña que seguir estudiando (que non deixa de ser traballo)... Pero para tod@s nostalxia... Alomenos para min... Nesta época sempre me poño algo triste, pero agora é cando máis, este curso... Este curso foi o mellor da miña vida, aínda que poida parecer unha tontería. O mellor, e con diferencia. E vou botar moitísimo de menos a toda esa xente que vía todos os días e que aínda verei durante estas dúas semanas escasas; non podo crer aínda que xa non a verei durante moito tempo. E, en especial... En fin, esa xente especial saberá, se le isto, que son el@s, porque sei que o saben (ou se cadra algún/ha non, porque a verdade non o adoito demostrar). En fin, que sen vós, non vou ter con quén meterme e voume aburrir... xD (é coña). En fin, espero vervos algún que outro finde, e aer se tamén nas festiñas, ou incluso na praia, vai ti saber! jeje ;P Eña, un bikazo para tod@s. E pasádeo o mellor que poidades!!! (que conste que imos seguir publicando neste blog... Polo menos eu, que xa lle pillei o gustiño xD así que xa sabedes, se tedes Internet a man, e estades desesperad@s sen saber qué facer, e vos apetece pasar o tempo paranoiando un cachiño, xa sabedes ;D)

E ISO, EN FIN...

ALEXIEL

VIVINDO NUNHA REALIDADE ILÓXICA

2005-06-12T23:59:00.000+02:00

Estou debuxando, e, de repente, todo se volve escuro. O folio ilumínase, e o debuxo cobra vida, sae do papel. A luz volve sen avisar. Miro ao meu redor, e atópome nun lugar que nunca vira, misterioso, escuro, abandonado. O debuxo guíame por aquel estraño sitio, sen falar en ningún momento, sen saber eu aínda cómo era a súa voz. De súpeto, todo se deforma, a paisaxe torna a debuxada; agora o único raro alí era eu, aínda que para min o raro era todo aquilo. Síntome soa, confusa, unha gran frustración. Teño ganas de chorar.

ALEXIEL´04

XA VES QUE COUSAS SE NOS VEÑEN Á CABEZA...

2005-06-12T23:38:00.000+02:00

Eu estaba un día paseando polo monte e escoitei un ruído moi forte. Seguín andando e cheguei a unha praia. O mar estaba embravecido e o ruído era cada vez máis forte. Na praia non había ninguén e eu seguín andando, ata que me atopei con algo na area. Parecía unha man, así que empecei a apartar a area e tirei por ela. Cando acabei, co que me atopei foi cunha muller morta. Collín algo de medo, polo que a voltei soterrar. O ruído era cada vez máis forte e eu tiña medo. Empecei a correr, pero por máis que corría non podía saír da praia.

BY MARÍA

----------------------------------------------------------------------------------

Por que é tan sinxelo rematar coa vida de calquera ser? Podes matar a quen che pete cando che dea a gana, que, total, a xustiza pronto te deixa saír do cárcere. A vida é fráxil. Amor, soidade, fortaleza, covardía... Os sentimentos humanos son moi complexos, nin nós mesm@s os entendemos. Ás veces ata podemos chegar a envexar a outros seres sen esa capacidade de razoamento que nos diferencia. Ás veces queremos estar sen iso que nos fai únic@s: os sentimentos e a personalidade. Non sei, é raro. O traballo, por que ese tópico de que nos amarga tanto? Eu non sei outra xente, pero eu, sen facer nada, apalancada na casa, abúrrome, non me sinto viva, preciso facer algo, mínimo que sexa. Se cadra son un becho raro, pero, nese sentido, non o creo. No fondo, tod@s fan igual; necesitamos razóns para vivir o día a día. Hai cousas que golpean moi forte na túa vida, outras que nos fan cambiar tanto unhas veces, menos, outras veces. E incluso sen darnos de conta. Cousas que se clavan no máis profundo de nós mesm@s, ás veces tamén inconscientemente; non sabemos que as temos. Pero é preciso que pasen cousas así, para poder sentirnos human@s. Alguén sen dor ou sen vivenzas é coma se non estivese, coma se non vivira, coma se non existise. E case sempre temos medo de vivir, medo da vida.

ALEXIEL´05

AS NOSAS VERSIÓNS...

2005-06-12T23:32:00.000+02:00

Bobie entra sempre no mesmo bar porque lle gusta a camareira.

A súa muller queda na casa fregando os cacharros.

É un home que pasa de todo e vive a vida,

emborráchase, pégalle aos fillos e pínchase nas esquinas.

Ei, Bobie! Vas polo lado máis bravo da vida.

BY MARÍA

Miry era unha rapaza chea de cousas boas,

con ganas de vivir unha vida que non é vida,

cambiando o bo que tiña por cousas que non merecen a pena,

botándose a perder ante as realidades da súa sociedade e vida imaxinarias.

Ei, Miry! Vas polo lado salvaxe da vida.

ALEXIEL´05

Fraga vén de Vigo.
Pero non sei se viría do inferno.
Eu creo que hai que poñerlle as cousas claras.
Que se viñese de Vigo sería demasiado digno.
Ei, Fraga! Vas polo lado fascista da vida...

VIRLLI

DELIBEREMOS...

2005-06-12T18:50:00.000+02:00

E chegar, e non encontrar.

Os ignorantes non saben, non.

E poñer a chaqueta encima da cama.

Os invidentes antes eran cegos.

E romper coa realidade presente,

que a cultura está en pedazos,

e non se debe meter un cos elefantes,

que os ignorantes non saben, non.

E os privilexiados din que si,

que Elvis desapareceu.

E Manzanita?

Todo mentira.

As baleas rinse das troitas,

por que será?

"A vida é demasiado importante

como para tomala en serio",

dixo Oscar Wilde.

E eu fágolle caso,

que seica era moi listo, si.

E colón non descubriu América,

que se foda! Por listo,

que os ignorantes non saben, non.

E hai que ter coidado coas troitas,

que ás veces elas tamén se rin.

Por que cerramos a porta do baño

cando sabemos que estamos sós?

Manías. A cultura está en pedazos.

E por que a man dereita se ri

sempre da man esquerda?

Todo é un vaso vacío.

E por que cerramos os ollos para durmir?

Os burros non son tontos.

Iso que quede claro.

Que os ignorantes non saben, ou si?

Ata eles se rin de nós.

E fai as maletas

e non deixes a chaqueta enriba da cama.

Lailolailo lailolailo(BIS)

Os homes non choran.

Os elefantes tampouco.

E as troitas?

Epi e Blas non eran tontos,

pobres incautos.

E non se debe meter un cos elefantes,

que tamén escriben cancións de amor.

"Comment tu t´appelles?"

As cousas nin se crean nin se destrúen,

que antes un peso éranche moitos cartos.

E os privilexiados din sempre din que si.

Os ignorantes non saben.

Por que petamos nas portas?

Denunciemos esta sociedade

e matemolos a todos,

pero deixemos aos burros,

que eles non son tontos,

que os ignorantes non saben, non,

e non se debe meter un cos elefantes,

que os pobres non saben chorar.

Por que se derrete a manteiga?

Manías, A cultura está en pedazos.

BY MARÍA (colaboracións: ESTEBAN)

SSA ALEEEEEEEXXXX!!! :D

2005-06-12T17:39:00.000+02:00

Aer qué tal... Graciñas a Zhytos!!! n,ô

E agora máis dun/ha dirá... Wa que flipadaaaaaaaa!!!!!

E eu dígolles... Nunca facedes calquera cousa para pasar o tempo cando vos aburrides?

NO BUSCADOR...

2005-06-09T08:33:00.000+02:00

Está moi ben xD
Atopar un traballo digno cun soldo decente
Atopar unha vivenda digna a un prezo razoable

CULTURA GÓTICA

2005-06-08T20:21:00.000+02:00

Lede aquí. Como xa din ao principio, é imposible describir a un/ha gótic@, pero aquí hai algunha cousiña interesante. E que conste que, referíndome á última parte... Digan o que digan, que non nego que sexa verdade ou non, eu escóitoo igual xD

NON ME DIGAS NUNCA QUE...

2005-06-06T20:43:00.000+02:00

... O pasado non conta no presente,

hai cousas que se olvidan,

pero outras prevalecen,

sempre se teñen en conta,

sempre as tes en conta,

sempre pensas téndoas en conta,

sempre as relacionas co presente.

Hai cousas que nunca cambian,

hai persoas que nunca cambian,

hai persoas que sempre están aí,

outras nunca, outras, pode ser.

E iso é difícil de cambiar,

diría máis, imposible de cambiar.

Non depende de ti.

Non te podes agobiar,

non te martirices,

aínda que sexa duro de sufrir,

aínda que che doia;

NUNCA TE DERRUBES,

nunca fagas ver o teu sufrimento

ante a xente que cho provoca,

farante sufrir máis.

SÉ TI MESM@,

NON TE DEIXES INFLUÍR,

TES QUE TER PERSONALIDADE PROPIA.

NON DEIXES QUE TE ASOBALLEN,

TI ERES MÁIS FORTE, TEN VONTADE.

Toma as túas propias decisións.

O pasado sempre estará presente,

de calquera xeito,

de calquera forma,

dalgunha maneira.

Hai cousas que prevalecen.

Pero tampouco te quedes nelas.

Mira cara ao futuro,

mira cara cousas novas,

novas posibilidades,

novas vivenzas,

e víveo, sen medo,

e aprendendo dos erros do pasado.

NON TEÑAS MEDO DE CONFIAR,

SÓ COIDA DE CONFIAR DÚAS VECES.

ALEXIEL´04

PERSPECTIVAS DA LIBERDADE DE EXPRESIÓN...

2005-06-06T19:56:00.000+02:00

Penso que...

a)Por un lado, restrinximos a nosa propia liberdade. Aínda que se diga que temos total liberdade de expresión, por suposto tendo en conta que a liberdade de calquera remata onde comeza a dos demais, é relativa. Sempre nos condicionamos por diversos factores. Por exemplo, o medo ao ridículo. Cantas veces reprimimos os nosos sentimentos por medo a crítecas que o resto poida facer sobre iso? Ou, outro exemplo, "socialmente". Pódese dar o caso de que, por querer estar dentro dun (por chamalo dalgún xeito) grupo ou categoría social, cambies a túa forma de ser real só por encaixar, e así tamén condiciones a túa forma de actuar. Pero estas formas de "liberdade relativa", pois resumindo, dende certo punto de vista, non teñen fundamento. Por que tes que te reprimir ou cambiar a túa forma de ser polo que diga o resto? Poida que haxa outros motivos detrás desa conducta, pero tampouco veñen ao caso.

b)Por outro, é o mundo o que nos restrinxe. Falemos, por exemplo, de HAI QUE BOTALOS. Se tanta liberdade de expresión temos, por que atravesou e atravesa tantas dificultades?

>Por unha banda, aos de "arriba" non lles conviña e punto. Os que están, pois, "debaixo", dependen deles, e terán que facer todo segundo a súa vontade. Ademais, o presuposto da película non partiu de ningunha subvención, precisamente por este motivo. Hai xente quere que todo saia adiante tamén, pero ninguén se dispón a dar o primeiro paso, e ninguén pon cartos tampouco. Aínda así, cun ano de duro traballo e moitos pesares, o vídeo conseguiu saír á luz. Tivo e ten boa acollida, o que indica que a xente está de acordo, ou quere coñecer outros puntos de vista das cousas: QUERE LIBERDADE DE EXPRESIÓN.

>Quizais a parte criticable da película sexan os insultos e as faltas de respecto. Está xenial, por suposto, criticar as actuacións de diversa xente, dicir o que fixo mal, facerlles ver o que quere o pobo, e facerlles ver ao pobo cómo é esa xente. Pero todo ten un límite, e penso que iso poderíase dicir sen tanta... Rotundidade? E é comprensible que usen o máis mínimo para intentar botar abaixo o proxecto, pois non lles favorece, e por iso, para ter as cousas un pouco máis fáciles tal vez, ou para non lles poñer unha escusa de críteca dese tipo, puideron suavizar un pouco o asunto, para eliminar obstáculos (que sempre rematar por se buscar outros motivos, pero alomenos...).

Aí queda a cousa.

ALEXIEL´05

---------------------------------------------------------------------------------
A liberdade de expresión é poder expoñer libremente a túa opinión persoal sobre algo. Poder dicir, gústame isto, ou isto ou non me gusta. Poder poñer a camiseta de Nunca Máis cando Fraga veu inaugurar a biblioteca, sen que a bibliotecaria te mande coa leria a outro lado. Poder dicir a verdade diante de tod@s, aínda que esta non beneficie a algúns/as. Poder opinar sobre calquera tema. Poder dicir, hoxe non como sopa. Poder falar sen limitacións nun programa radiofónico sobre o que pensas da política ou de calquera outra cousa.
E ademais de todo isto, é un dereito que temos tod@s, e non nolo poden quitar, que xa non esamos na ditadura, que Franco xa morreu. Non se pode enganar á xente dicindo só o que lle convén a determinada xente.

BY MARÍA

COUSAS QUE CONTAR

2005-06-06T19:46:00.000+02:00

Ola! Que tal? Vai, voume presentar. Chámome Sara e teño catro anos. A xente maior di que aínda son demasiado pequena para comprender certas cousas, e se cadra é certo, porque non os entendo... A min, como aos meus amigos e amigas, gústame moito ir xogar ao parque, alí sempre atopo xente dos meus anos e divírtome. Pois ben, o outro día ía eu polo parque, e nisto vexo a un mozo e a unha moza que falaban así moi pegadiños. A cousa moito non me estrañaba, vin a máis xente dese xeito, pero é que, de súpeto, comezaron a facer algo realmente raro: xuntaban as súas bocas e parecía que falaban. Eu xa tiña visto ao meu pai así con miña nai, pero non sei o motivo polo que o fan. Meus colegas din o mesmo. Xa ves. Aínda así, preguntáballe a miña nai por que facían iso, e ela díxome que desa forma se transmitía mellor a lingua, e que se dicían palabras que non se poderían dicir doutra maneira. Pero nese momento seguía a ter as miñas dúbidas... Total, que lle volvín preguntar a mamá por que o tipo e a tipa do parque facían aquilo. “Estábanse contando historias. Seguramente era algo moi interesante. Por iso falaban tan pretiño, tan pegadiños”, explicábame miña nai. Non sei por que será, pero é que eu aínda non me entero de nada. Vai ser iso. Entón decidín coller a Patosín, un dos meus peluchiños favoritos, e probar a contarlle as cousas así. Pero debía ser que el non abría a boca, ou algo así, porque non conseguín contarlle nada. Vin que a cousa non funcionaba. E dixen: “Mañá probo con Migueliño! A ver se o consigo comprender dunha vez!”. Migueliño é un amigo da escola ao que sempre lle conto todo. Á mañá seguinte, tan pronto o vin, comeceille a falar daquela estraña maneira. Non sei por que, pero o caso é que súa nai miroume con unha cara moi rara, apartouno de min e rosmou algunhas cousas que non cheguei a escoitar. Se cadra non lle gustou o que lle dixen. E eu agora penso: a próxima vez que lle queira dicir algo a Migueliño, como o fago? Porque non me gusta que súa nai me mire así. Vaite ti saber o que lle conta á miña despois! Co mal xenio que teñen ámbas as dúas calquera non ten medo... Éche o que hai...E grazas que só lle quería contar unha cousa, se chegan a ser máis... En fin, xa ves ti o que pasa. O mellor de todo é que aínda non pillei o tema...

ALEXIEL´05

MEMORIAS DUNHA LINGUA INFELIZ

2005-06-06T19:21:00.000+02:00

Son unha lingua, de mediana idade, vermella, 5cm de longo, 3 de ancho e abundantes papilas gustativas. Sufro depresión e angustia dende os 16 anos. Xa non aguanto máis.

Nacín nunha boca que me acolleu moi ben. Ao principio, cando era moi pequeniña, non estaba moi ben definida e non lle daba xeito ningún a iso de falar. Pero, co tempo, de tanto que me falaban e me falaban, funlle collendo traza e empecei a dicir cousas como teño fame ou quero durmir. E cos anos fun evolucionando, pasei das frases simples ás compostas e cheguei a ter un vocabulario moi estenso. Falaba con meu pai máis con miña nai, co avó e coa avoa, coa veciñanza, co can... Falaba con todo o mundo, e pensaba que me atopaba na mellor boca do mundo. Era unha lingua feliz.

Pero todo isto cambiou cando cumprín os 16: leváronme a un instituto da cidade para estudar. Alí empezaron a chegar á miña boca novas linguas, aínda que iso non me preocupaba, porque está ben facer amigas. O problema chegou cando a miña boca, a que me levara dentro dende pequena, comezou a deixarme de lado. Tíname alí nun curruncho, sen deixarme falar con ninguén. Un bo día abandonoume, deixoume tirada no caixón dos calcetíns. No meu sitio, unha nova lingua, que seica era moito máis guai, máis prestixiosa, máis culta, máis fina, estendíase mellor cos amigos, bla bla bla, bla bla bla... E EU QUE!!!? Aínda hoxe continúo esperando que me veña buscar ao caixón dos calcetíns... :_(

BY MARÍA

ABRE OS OLLOS, CERRA A LINGUA (VA-CA.ORG)

2005-06-03T10:48:00.000+02:00

É um facto mil vezes comprovado que em Galiza levantas umha pedra e sai um filólogo, seja profissional ou amador. Esta caste quase-sacerdotal (mas com raros fregueses) dedicou os trabalhos e os dias a inventar, promover e cultivar cousas tais como o galego popular, o galego culto, o neo-chapurrado, os máximos, os mínimos, o maximin, o galego histórico, o agalês, o galego-português, o português da Galiza, o ilgarraga, o raggamuffin e tantas outras variantes capazes de suscitar tanto entusiasmo entre os seus promotores como receio entre os seus detractores e apatia entre a populaçom em geral. As orelheiras academicistas nom lhes permitiram aos nossos lingüistas reflectir sobre umha curiosa intuiçom filológica popular, inexplicavelmente ignorada nos departamentos (nom nos corredores) universitários: falamos, com efeito, do galego cerrado.

- Dicen que es muy listo/a, pero habla un gallego tan cerrado… No se le entiende ni papa.

Na nossa vida diária ouvimos constantemente esta frase, que nos lembra um conhecido desenho de Castelao, o grande humorista ánti-colonial. E é que o conceito de “galego cerrado”, de enorme vitalidade entre nós, constitui a síntese perfeita do psicolonialismo ou colonialismo mental: o espanhol considerado como medida de todas as cousas. Falar à moda espanhola é falar normal, falar à galega é falar cerrado.

Assim, todos e todas concordamos em que Evaristo Currás fala um galego mais cerrado do que Paula Vázquez (que nom fala cerrado em absoluto); isto significa que, de facto, temos interiorizado um grave complexo colonial que somente pode ser extirpado mediante o método de Diógenes: se che chamam cam (cinos, em grego) reivindica o cinismo. A partir desta convicçom, a Via Ánti-Colonial Activa, vanguarda nacional retranqueira, asume e promove o hermetismo lingüístico, que se realiza no dia-a-dia mediante umha ortofonia plural (o galego cerrado) e umha ortografia também plural (a luso-reintegracionista). Só mediante a efectiva inserçom de Galiza na Lusofonia e o abandono da logo-dependência a respeito do espanhol, poderemos descolonizar-nos. Daí afirmarmos que galego reintegrado é galego cerrado: cerrado ao espanhol, off course, mas aberto ao mundo. A reintegraçom do galego no sistema lingüístico que lhe é próprio reivindicamo-la, como corresponde à VA-CA., com um mote bóvido: galego, volta ao rego.

A Via Ánti-Colonial Activa tenciona desenvolver acções específicas para reivindicar o galego cerrado como galego correcto e universal, fazendo esta reivindicaçom compatível com o maior carinho e respeito cara aos/às neo-falantes, futuro do nosso idioma, que tenhem direito a se incorporar a umha língua autêntica e viva. FALA-ME CERRADO!!!

VERSOS ANÓNIMOS

2005-06-01T12:37:00.000+02:00

O fume do tabaco
que fumaba
estendíase coma smog londinense
e baixaba a néboa, ata vosoutros.

VERSOS DE LUCÍA ALDAO SÁNCHEZ

2005-06-01T12:22:00.000+02:00

Pero é que chegas cada día co pelo máis longo
e a boca que pouco a pouco che fun borrando
nun intento de renomear aquela estancia enfermiza
nunha habitación co mar/sen mar.

VERSOS DE MARÍA LÓPEZ JIMÉNEZ

2005-06-01T12:18:00.000+02:00

Non quero dos teus ollos cando miran
mornas estrelas acendidas,
porque tamén amo as túas bágoas.

O GALEGO NAS CIDADES E NA INMIGRACIÓN

2005-05-26T20:44:00.000+02:00

Ei, si, ti que estás lendo isto. Algunha vez te paraches a pensar por que nas cidades galegas existe unha situación diglósica tan diferenciada do galego con respeto ao castelán? Cara ao galego, lingua da nosa cultura, do noso pobo, da nosa tradición? Por que a chegan a rexeitar dese modo? Que teñen realmente en contra dela? Poida que crean que o progreso consiste realmente en unificar esa cultura, ese pobo, esa tradición, e, por tanto, unificar a lingua. Pero están moi equivocad@s. É certo que hai moita máis diversidade en canto a nazonalidades en núcleos urbanos, polas posibilidades e servizos que nel se ofrecen, e, como consecuencia, máis diversidade de linguas, sendo precisamente aí onde se garda a clave: a diversidade. Non por defender a nosa lingua temos que rexeitar outras. É máis, non sempre nos van entender cando nos expresemos en galego. Pero ese non é motivo para minorizalo dese xeito, non se ten por qué dar esa situación de estrema diglosia. Ademais, unha lingua para que está se non é para ser usada e falada? Se eres galeg@ residente en Galiza dende sempre non vexo motivo polo que non fales galego. Outra historia é que veñas de fóra e non esteas en absoluto familiarizad@ con el. Pero precisamente por ser ti quen vén a esta nosa Terra, deberías ser ti quen se adaptase e aprendese o noso falar, e non pretender que sexamos nós quen nos adaptemos a ti. Isto non ten para nada por qué suponer un rexeitamento da túa lingua e cultura, nin unha imposición da nosa, simplemente se trata dun paso adiante cara esa convivencia e tolerancia. Claro está que tamén hai que ser un pouco comprensiv@s e dar tempo de aprendizaxe, é imposible asimilalo dun día para outro. Pero non te podes negar a acoller o que che ofrece a xente que te acolle a ti. Por tanto, o galego aínda debería ser máis utilizado e fomentado en todos os ámbitos dentro das cidades, porque adoita ser onde máis se da esa mestizaxe cultural e, por tanto, onde mellor o dariamos a coñecer, mostrando así o aprezo que lle sentimos. Iso si, dicindo isto non pretendo para nada discriminar á xente do rural, pois unha gran parte desta tradición lingüística debémoslla a el@s. E recorda: a clave está na diversidade, non en ser copias doutr@s. Temos que ter signos propios de identidade.

ALEXIEL´05

DIFERENTES VISIÓNS DE EMIGRANTES

2005-05-26T20:40:00.000+02:00

Este poema critica a emigración masiva d@s galeg@s en plena ditadura, producida pola pobreza orixinada a partir da acumulación das riquezas nos grandes cargos sociais. En lugar de loitar contra esta situación para poder vivir e permanecer na súa Terra, escapan coma galiñas a outros sitios que asemellan mellores, os chamados no poema galiñeiros, onde supoñían terían máis posibilidades, coma nas cidades, pero seguen a se ver limitados economicamente en moitos dos casos. Galiza acaba así por estar en calquera lugar, menos en Galiza. Esta xente é, dende certo punto de vista, mellor que @s compatriotas galeg@s, pois eses altos cargos que os botaran da terra tamén vivían nela. Críanse superiores ao resto e facían sufrir ás persoas que traballaban en postos "de menor importancia", quedándose ademais con todo. Pero, qué máis lle dá a esa xente, se seguro que algún día, tarde ou temprano, a alguén lle petará dar o primeiro paso, e entón tod@s o seguen e a cousa comeza a cambiar... Para que van facer nada agora? Para que van a se esforzar por cambiar as cousas e o seu futuro, a demostrar o que valen? Deben facer o posible por mellorar a súa situación, non deixarse vencer con tanta facilidade. Despois xorden os tópicos sociais...

ALEXIEL´05

----------------------------------------------------------------------------------
Fala dunha Galiza pobre, na que os señores e ricos teñen todo e deixan ao resto sen nada. Estes últimos vénse, pois, obrigados a emigrar. Lorenzo Varela fala d@s galeg@s como marxinad@s, galiñas que buscan outro sitio mellor na avanzada Europa, que vén sendo o galiñeiro. E todo iso fai ver e pensar que ser galeg@ é malo. Pero espera que algún día a xente se rebele e que cambien os roles da sociedade galega.

BY MARÍA

LORENZO VARELA

2005-05-10T20:58:00.000+02:00

Este ano, as Letras Galegas adícanselle a Lorenzo Varela.
Este escritor pasou etapas da súa vida en Cuba, Bos Aires, México e Francia, primeiro como emigrante e logo como exiliado. Con 17 anos, e estando en Galiza, foi membro fundador das Mocidades Galeguistas, ademais de activista cultural. Durante a guerra estivo no bando republicano, polo que remata como exiliado. En 1954 publica "Lonxe", o seu libro máis destacado, onde aborda o tema da loita social e da saudade. Homenaxea a símbolos como María Pita, María Balteira ou Roi Xordo. En bos Aires publica diversas revistas e traduccións. Finalmente, retorna a Galiza nos seus últimos anos, durante a Transición.
Aquí temos un exemplo da súa poesía social: EMIGRANTES.

“Tres millones de españoles viven lejos de
la patria. Muchos de ellos en gallineros
europeos”.

Centos, miles de galegos
foron a buscar o pan,
fóra, lonxe de Galicia,
que perto xa non o hai;
que toda a fariña nosa
non se sabe para quen vai.
Centos, miles de galegos
empuxados a emigrar,
hoxe viven coas galiñas
porque outra casa non hai
en París, Xenebra, Hamburgo,
en ningunha capital.
Nun galiñeiro de Europa,
Galicia, tes o teu Lar.
¡Poñamos un galiñeiro
na bandeira de Breogán!
Son boa xente as galiñas,
mellor que moitos irmáns:
súa merda é menos merda
se vos poñedes a pensar.
E sendo veciños delas
poderannos crecer ás.
Tataranetos de condes
¿saberán tatarear
sobor dun pau europeo
os fillos de Breogán?
¿Saberán cacarear
estes galegos de hoxe,
botados por seus irmán
sos banqueiros e almirantes,
os xuíces e os capitáns?
¡A Patria éche un galiñeiro,
en terra allea, pra máis!
¡E mellor que ser galego
ser porco, cabalo ou can!
Nun galiñeiro de Europa
Galicia, tes o teu Lar.
¡Poñamos un galiñeiro
na bandeira de Breogán!
E cada Casa Ilustre
de Galicia, de hoxe en máis,
poña merda de galiña
no seu brasón galiñán.
Mais ouvide ben o galo,
señoritos galiñáns:
un día ou outro, moi cedo,
¡outro galo cantará!

Poema publicado no primeiro e único número de Cuco-Rei, Buenos Aires, 1970, e recollido posteriormente en “Homaxes” –libro póstumo

Portada de "Lonxe"

CURIOSIDADE...

2005-05-06T10:57:00.000+02:00

Saber que está un á morte
e o corpo é unha paisaxe de batalla:
unha carnicería no cerebro.

¿Permitirías ti, amor deserto,
que nesta fevre penitente abrise
a derradeira porta e a pechase
detrás miña, sonámbulo e impasible,
ou porías o pé
entre ela e o destino?

GHAMBERROS=>DIOS KE TE CREW

2005-05-04T11:24:00.000+02:00

MANIFESTO DO CORRELINGUA

2005-05-04T10:55:00.000+02:00

Pon un bico na lingua
o teu bico no bicarelo
do bico da lingua
e, sempre, con ela, bica.
Mil primaveras máis para
o galego
bicos 1000 na miña, túa,
súa, nosa lingua.
Do teu -yo- ao meu -eu-
que estoure un bico e que Galiza esperte.
Que esperte de Fonmiñá a Cabo Vilán.
Óiase, á fin,
o bocexo da Galiza subversiva
petrificada de séculos.
Os rumorosos non din
nada de nada
mais si temos castiñeiros
de mil anos que resisten
e especies foráneas achantadas
na terra
que rosman en galego
e reclaman futuro.
Levantemos como estandarte
a bandeira da imaxinación
na que collemos todos/as,
os/as que non naceron e
os/as que están,
os/as que han de vir e
os/as que tiveron que marchar
todos, desde aquí, acollidos, no mundo,
desde aquí, en galego, no mundo.

Desde aquí, mentres oímos de lonxe o ruído da choiva
e bailamos hip-hop na pista dun pub,
mentres calamos cun amable descoñecido
que encaixa no noso soño,
mentres miramos como o camareiro
lle serve unha copa á rapaza máis ghuai...
quizais siga chovendo.
Desde aquí, mentres respiramos esta música,
agora pesada e monótona,
mentres do curruncho máis escuro
a fermosura desa parella nos reclama,
mentres atrapamos un chisco de ollo
previamente imaxinado,
e xa somos paspáns namorados...
quizais non cese de chover.
Desde aquí, mentres fisgamos
no bolso da amiga,
mentres ensaiamos a retardada fuga,
mentres nos queiman cun cigarro e
só podemos ver a lúa sen as estrelas,
quizais non pare xamais de chover.

Porque oídeo, nós somos:
Unha prole de lucecús que alumean os buracos negros de Galiza.
Un exército de corazóns preñados de utopía que freará a colonización da escuridade.
Choiva maina que rega a nosa cultura milenaria.
Humus patrio que garante a súa fertilidade.
Elixir que todo o cura.
Un si agudo no inestable pentagrama que esnaquizará espellismos.
Lóstrego súbito que fará borralla da pel de cacique.
Porque con respecto aos pesimistas nós somos optimistas,
e, aínda que non venda,
perdemos o tempo.

Comprendemos que
quizais para atraer a turistas
sexa preciso falar
do maoir botafumeiro do mundo mundial
cemiterio +misterioso de Europa
da
rúa Muro, a +estreita de
primeira cidade republicana de
do "españa"
lugar onde +horas chove de
ou
da libraría +anteida de

Pero nós preferimos as cousas núas,
sentar á mesa ós nosos mitos,
e despois, entre nós, leriar:
pode que Murguía fose mullerengo,
que Rosalía soñase coa sombra de Aguirre,
que Otero aprobase todos os alumnos,
E Pondal... Pondal quizais non casase por manter a pensión.
E con respecto aos novos,
preferimos o silencio xusto dalgúns/unhas
que a cantarela doutros.

Así pois, luza ou non o Sol,
sabédeo, seguiremos adiante.
Porque
vimos dunha estirpe amnésica
coa historia impresa nas nosas mans.
ós seus rostros esculpidos en relevo
cos gumes afiados de invero
porque vimos todos/as dun mundo
onde. onte. aínda.
o pan sabía a seiva de carballo
a sangue da terra
a alquimia de pedra
a abafo de nai
que se transubtancia e
entrega
porque a suor das súas xentes
era orballo de xuneo.
herba seca e
terra mollada e.
o galego está vivo
na palabra inarticulada dos proscritos da linguaxe
no trémulo beixo da condición de amante
na ollada terrosa da nai sen froito
no arrecendo da uz e do xurelo
no andén da estación e no cumio do outeiro
na fonte da praza e na corredoira das vacas
no visible do invisible e no invisible máis visible
que esquiva a nosa,vosa descuberta
porque o galego é a voz das palabras que nos silencian
Cómprenos a lingua para sermos luz nesta EUROPA caduca.

Que aniñe a nosa verdade no vento
e paira no Parlamento.

Perdemos o tempo

SIIIIIIIIIIIIII!!!!!!!!!!!!!!

2005-05-03T08:42:00.000+02:00

CONSEGUINO! XA SEI POR QUE NON NOS PUBLICABAN AS FOTOS! Antes de escribir a URL a imaxe, había que darlle a ENTER... xDDD
AGORA SIIII!!! :)

Ola...

2005-04-26T09:27:00.000+02:00

Nenos e nenas, anciáns e anciás, mozos e mozas, donas e cabaleiros, ladies & gentlement, boludos e boludas, de norte a sur, de leste a oeste... @s que tiveron a enorme sorte de toparse co noso fabuloso blog xD :P

Esperamos sexa do voso agrado, e tamén nos gustaría que comentasedes o que queirades e deasedes as vosas opinións :)

Cando queirades, podedes comezar a ler :D